Moja droga do Cecenowa
Nazywam się Ania i Siedlisko Cecenowo to mój dom, moja pracownia i schronienie dla zwierzaków, które nie miały szczęścia.
Wierzysz w przeznaczenie?
To miejsce było mi pisane, odkąd skończyłam 18 lat. Wszystkie moje drogi prowadziły właśnie tutaj, a ja zawsze marzyłam o małym domku z czerwonej cegły na wsi.
Pies, który zatrzymał mnie w biegu
Pracując w korporacjach, pędziłam i pędziłam, a wciąż było mało. Plany, tabelki i narastający w głowie lęk, że już nie daję rady. Po kilku latach na stanowisku kierowniczym, z odpowiedzialnością za wszystko i wszystkich, mój organizm zaczął odmawiać posłuszeństwa. Nerwy miałam jak strzępek babiego lata na wietrze, a kortyzol budził mnie po dwóch godzinach snu.
I wtedy na mojej drodze stanął niepełnosprawny pies. Trzeba było zdecydować: wziąć go do siebie albo pozwolić, żeby właścicielka go uśpiła. Kariera, zamartwianie się o przetrwanie i raty kredytów nagle przestały mieć znaczenie. Wtedy wszystko zaczęło się we mnie zmieniać. Ten pies, Duduś, uratował mi życie.
Przetwórnia, czyli coś z niczego
Od małego tworzyłam drobne i większe rękodzieła. Najbardziej szalała moja wyobraźnia wieczorami i nocą, kiedy wszyscy domownicy już spali. Któregoś razu znajomy powiedział: „Łał, Ty tak to wszystko przetwarzasz?”. Tym jednym zdaniem zamknął całą moją twórczość w słowie, którego szukałam bardzo długo. Tak powstała Przetwórnia Ani.
Pierwszym przedmiotem, któremu dałam nowe życie, była stara drewniana deska do krojenia. Ozdobiłam ją techniką decoupage i podarowałam koleżance jako obrazek do kuchni. Potem miałam ochotę na coraz większe rzeczy, zwłaszcza meble z czasów PRL, których design po prostu uwielbiam. Przetwórnia to dla mnie ogromne pole do wyrażania siebie.
Mój zwykły dzień
Budzę się o piątej i od razu mam w głowie plan działania, czyli chaos. Kawa i układanie tego chaosu w całość. Potem zwierzaki: nakarmić, posprzątać kuwety, podać leki, jeśli trzeba. I oczywiście każdego wymiętosić, wycałować i powiedzieć mu, że go kocham. To podstawa. Chyba że jestem przeziębiona, wtedy nastroje mam zmienne: od czułości po krzyk, że zrobię z nich kapcie. Po chwili dochodzę do wniosku, że byłyby nie do pary, a one i tak włażą mi do łóżka i bezczelnie mruczą.
Potem trzeba skosić trawę, chociaż za dwa dni znowu będzie do koszenia. Tu rozumiem Syzyfa. Krzątanie się po siedlisku to ciągła praca: udoskonalanie, sprzątanie, ozdabianie, przynoszenie i wynoszenie. A w międzyczasie rodzi się myśl: dziś wytnę z tej bukowej deski kota. Albo nie, psa. Może jednak bociana? Tylko do której starej ramy okiennej? Idę do obórki, wyciągam ramy, oglądam je i dotykam, bo lubię czuć pod palcami ich strukturę. Po czym chowam wszystkie, bo przypomina mi się, że na samym końcu stodoły leży ponad stuletnia decha. Wieszak! Dziś zrobię z niej wieszak.
Zanim się obejrzę, robi się ciemno. Wracam do domowych kotów, stęsknionych za zapachami, które im przynoszę. Latem i jesienią, kiedy ogród sąsiadki obradza cukinią, fasolką, ogórkami i truskawkami, wymyślam przepisy z tego, co akurat dał sezon. A potem dzień zamienia się w noc.
Sama, ale nie samotna
Mieszkam tu sama i każdego dnia łączę pracę, pasję, działania fundacji i opiekę nad zwierzętami. Czasem ich liczba mnie przerasta, zwłaszcza finansowo. Wtedy pojawiają się moi sąsiedzi i drobnymi gestami wsparcia dodają mi mnóstwo energii.
Przyjedź i poczuj to
Musisz tu przyjechać, zobaczyć to wszystko, doświadczyć i poczuć.